Sunday, March 11, 2007

Κόκκινοι δρόμοι

Είναι παράξενο κάποια πράγματα, να συμβαίνουν, να τα ζεις και απλά να κουμπώνουν μυστηριωδώς με ότι έρχεται, στις επόμενες μέρες ή ώρες.

Πριν λίγες μέρες έγραψα ένα ποστ, που αναφερόμουν και σε ένα αγαπημένο μου κομμάτι, το “love will tear us apart”. Μόλις χθες, είδα την ταινία “Red Road”, που στους τίτλους τέλους ακούγεται σε εξαιρετική ερμηνεία και πάλι, από τους “Honeyroot”. Σε απόλυτη συνάρτηση με ότι έχει προηγουμένως διαδραματιστεί.
Γυρισμένη στη Γλασκώβη, που το πέρασμα από αυτή τη πόλη πριν λίγα χρόνια, μέσα απο το “Sweet Sixteen” με είχε και πάλι συγκλονίσει (με τον Martin Compston παρεμπιπτόντως να παίζει δεύτερο ρόλο στο Red Road, που πρωταγωνιστούσε στο “Γλυκά Δεκάξι”).
Είναι μοναδική, σχεδόν σοκάρεσαι. Είναι μια ταινία ψυχογράφημα, σκληρή, ξεγυμνώνει τις ψυχές των ηρώων της, ξεγυμνώνει σε κάποιες σκηνές τα σώματα τους, αλλά η οπτική που δίνει η σκηνοθέτης παρόλη την ωμότητα όσων φαίνονται, πίσω απ’όλα κρύβει απίστευτο νόημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και το τι μπορεί να σημαίνει για τον κάθε έναν εκδίκηση, πλήρωμα. Είναι μια ταινία θλιβερή μα συνάμα απρόσμενα ελπιδοφόρα και λυτρωτική στις τελευταίες πράξεις της. Καλύτερα να μην πω περισσότερα, είναι από αυτές τις ταινιές που λέω “δες το, οπωσδήποτε.-”

Όταν αργότερα συνάντησα μια αγαπημένη φίλη, για άλλη μια φορά είπα στον εαυτό μου, πως οι άνθρωποι είμαστε τόσο, μα τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας, αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και τις καταστάσεις κάτω από τελειώς διαφορετικές πρισματικές γωνίες και θέες, και λειτουργούμε πολύπλοκα, πολλές φορές χωρίς σημαντικό λόγο.
6 χρόνια ζώντας μια περίεργη σχέση που ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι όπως έπρεπε, εγκαίρως, δεν έγιναν πράξεις ουσίας για να καταλάβουν αυτοί οι 2 άνθρωποι πως νιώθουν πραγματικά ο ένας για τον άλλο, πολλές φορές αντ’αυτού ειπώθηκαν και έγιναν πράγματα κάτω από το πέπλο της εκδίκησης. Η εκδίκηση ήταν και είναι για μένα, από τις πιο ηλίθιες συμπεριφορές που κουβαλά η ανθρώπινη ύπαρξη. Κανένας από τους 2 δεν κατάφερε, λόγω ιδιοσυγκρασίας, να κάνει την υπέρβαση, να πει "έεεειι σου τραβάω το χέρι, σου φωνάζω, δεν μ’ακούς;"
Και μετά από όλα αυτά τα χρόνια, έγινε μια κουβέντα εφ’όλης της ύλης (έζησα τον παραλληλισμό εκείνη τη στιγμή, με μια από τις σκηνές που είδα στη ταινία), έμειναν δύο άνθρωποι απλά στο τέλος να κοιτάζονται, εξουθενωμένοι, το κορίτσι να σκέφτεται πως κάπως ηρέμησε πια, το αγόρι δεν ξέρω, δεν είμαι στο μυαλό του και τον γνωρίζω ελάχιστα.
Μπερδεύτηκαν πολύ, πάρα πολύ. Τόσα χρόνια, άλλα έπραττε ο ένας, άλλα αντιλαμβανόταν ο άλλος.
Το ουρλιαχτό της αλεπούς, τη νύχτα ακούγεται σαν γυναικεία κραυγή, αυτό ήταν κάτι που είδα στο "Red Road". Έτσι νομίζεις. Σε τρομάζει... και όμως είναι απλά μια αλεπού, και τίποτα άλλο.

26 Comments:

Blogger IdentityCafe said...

Ισως τo αγαπημενο μου ποστ σου so far. εμεινα...
Ας μην πω τιποτε αλλο εδω...

11/3/07 5:26 PM  
Blogger Tradescadia said...

Ώρες ώρες όταν σε διαβάζω, συνειδητοποιώ ότι κάθε μέρα που περνάει ανακαλύπτω και μια νέα σου πτυχή...Ακόμα και τόσα χρόνια μετά. Ίσως γι'αυτό να έχει και νόημα τελικά αυτό που έχουμε...Σε φιλώ! Καληνύχτα!

11/3/07 8:36 PM  
Blogger Χρίστος said...

Θα την δω την ταινία...
Ενας άλλος τίτλος για το ποστ σου θα ήταν ίσως μια από τις αγαπημένες σου ταινίες - Τόσο μακριά τόσο κοντά...
Καλησπέρα!

11/3/07 10:08 PM  
Blogger Desposini Savio said...

... Identity σ'ευχαριστώ ;)

Tradescadia τώρα εσύ με εκπλήσσεις.. Και με κάνεις και χαίρομαι διπλά!

Χρίστο καλώς ήρθες λοιπόν!
Μπορεί σαν τίτλος να ταιριάζει, αλλά η συγκεριμένη ταινία & κατάσταση πραγματεύεται όντως έναν "κόκκινο δρόμο"...

12/3/07 9:20 AM  
Blogger Paranoia said...

Μοιάζει σαν τους δρόμους που δεν έχουν επιστροφή,
καλή σου εβδομάδα

12/3/07 9:37 AM  
Blogger shades in the dark said...

Ο τρόπος που εισπράττεις κι εκφράζεις ορισμένες εικόνες που βλέπεις.. έχει μια διαφορετικότητα που εντόπισα από τη πρώτη μέρα διαβάζοντάς σε, παρόλα αυτά δεν σταματάς να με εκπλήσσεις αρκετές φορές.
Καλημέρα και καλή βδομάδα.

12/3/07 12:13 PM  
Blogger Angel Vs Life said...

gama tin ekdikisi,
i ypervasi polles fores einai pio epodyni...

12/3/07 1:31 PM  
Blogger Attalanti said...

Σ' αυτόν τον κόκκινο δρόμο βλέπω τα χνάρια μου να σβήνουν. Θα φαινόμουν καλύτερα ντυμένη στα λευκά; Είναι κάτι ώρες που με μπερδεύει με παγιδευμένο ζώο στο κλουβί του μυαλού του. Διάλεξα εγώ τη φυλακή, αλλά όχι τη γλώσσα.

12/3/07 3:05 PM  
Blogger Serenity said...

Κόκκινοι δρόμοι. Συναντιούνται άραγε ποτέ;
Πολύ ωραίο, Δεσποσύνη.

12/3/07 3:46 PM  
Blogger Ghost-hunter-gr said...

Nice, my little desposini.

Εγώ θα μείνω στο "love will tear us apart"...

Πολύ tear us apart όμως...

12/3/07 5:19 PM  
Anonymous Anonymous said...

Πριν λιγες μερες επεστρεψα απο τη Γλασκωβη. Ακομα χαρτογραφω τις εναλλαγες των συναισθηματων μου απο αυτο το ταξιδι...
Εντελως τυχαια βρεθηκα στο blog σου. Το περιεργαστικα λιγο καχποπτα στην αρχη και επειτα το ηπια μονορουφι. Γλυκο, επικυνδινα παιχνιδιαρικο και στο τελος της παραστασης μελαγχολικο. Ηταν σπανια αυθεντικο. Και ξερεις ε...στη ζωη οταν δινεις κατι αυθεντικο, βρισκεις και κατι αυθεντικο.
Να'σαι καλα δεσποινιδα.

12/3/07 6:49 PM  
Blogger Sigmataf said...

Φέρνοντας όλη μου την αλήθεια παρέα,
θέλουμε να σου πουμε....

Μπράβο ρε μουτράκι!

Αξίζεις πολλά!

ΜΠΡΑΒΟ σου.

12/3/07 7:24 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Paranoia: Δεν έχουν επιστροφή, έχουν όμως διαδρομή και κάποτε ένα Τέλος.

Shades, ξέρεις πολύ καλά ότι μπορώ να βρω τη τρελή λεπτομέρεια στα κείμενα. Και στα δικά σου. Μπορεί να μη στο πω κάθε φορά, όμως να ξέρεις το "έχω δει". :)

Angel έχεις δίκιο. Η υπέρβαση είναι δύσκολο. Όμως εγώ για αυτό ζω...

Attalanti μου θα φαινόσουν καλύτερα ντυμένη στα δικά σου χρώματα. Και σίγουρα τότε θα αισθανόσουν ελεύθερη!

Serenitaki λέω πως συναντιούνται, όταν αυτοί που τους πορεύονται είναι οι ίδιοι οδηγοί του μυαλού και της καρδιάς τους.

Hunter:
"When the routine bites hard, and ambitions are low, and the resentment rides high, but emotions won't grow..."
αυτό να άλλαζε στις ζωές όλων μας, θα'ταν όλα πολύ καλύτερα.

Anonymous σε ευχαριστώ για τον καλό λόγο. Αυθεντικά σ'ευχαριστώ.

Sigmataf να πας να δεις τη ταινία. Αυτό σου λέω! :)

12/3/07 8:55 PM  
Blogger shades in the dark said...

Desposini το ξέρω και μου το έχεις αποδείξει άλλωστε.. σε ποστ που έπαιρνα άσχετες απαντήσεις κι έλεγα ευχαριστώ από ευγένεια, ερχόσουν και συνεχίζεις να το κάνεις και χτυπάς κέντρο.

12/3/07 9:01 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Shades :)

12/3/07 9:36 PM  
Blogger antvol said...

Η εκδίκηση ... Μια από τις πιο βλακώδεις συμπεριφορές, έχεις δίκαιο.

Σε σημείο που πολλές φορές ν' αναρωτιέμαι αν εκδικούμαστε τον άλλον ή τον εαυτό μας.

12/3/07 9:36 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Sir Antvol λέω πως εκδικούμαστε πρώτα τον εαυτό μας. Και μετά ακολουθούν οι άλλοι...
Υποθέτω, διότι δεν είμαι και εκδικητικός άνθρωπος. Γι'αυτό υποθέτω/

12/3/07 9:41 PM  
Blogger Xνούδι said...

Υπέροχη περιγραφή της ταινίας και μέσω αυτής, των ανθρώπινων σχέσεων που δεν θα πάψω ποτέ να λέω πόσο δύσκολες τις κάνουμε εμείς οι ίδιοι, κλείνωντας την πόρτα του διαλόγου.

Με τα χρόνια να περνάνε από πάνω μας, ένα οποιοδήποτε τυχαίο ίσως πρωινό, συνειδητοποιούμε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε μιλήσει.

υγ. Θεωρώ την εκδικητικότητα την χειρότερη ίσως ανθρώπινη συμπεριφορά και την κατατάσω πρώτη, μπροστά ακόμα και από το ψέμα.

Φιλιά Σαβ και το τραγουδάκι το βρήκα στην εκτέλεση αυτή που μου είπες και είναι εξίσου όμορφο .
Σε ευχαριστώ. Καλημέρα :)

13/3/07 8:24 AM  
Blogger 3 parties a day said...

Αυτές οι σχέσεις... Τις κάνουμε τόσο πολύπλοκες... Κάτι που στην αρχή φαινόταν σαν ένα πετραδάκι, έγινε στο τέλος βουνό και μας πλάκωσε.
Άσε που απ' ό,τι φαίνεται δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ούτε καν τις αισθήσεις μας. Τη φωνή της αλεπούς την περνάμε για ουρλιαχτό γυναίκας. Τι να πεις...

Όσο γι αυτό που έγραψες στην πρώτη παράγραφο: Πιστεύω ότι τα πράγματα βρίσκονται σε άμεση σχέση το ένα με το άλλο, κι ας μην μπορούμε πάντα να καταλάβουμε τη φύση αυτής της σχέσης. Δυσκολεύομαι να το εκφράσω με τρόπο που να μην ακουστεί σαν μεταφυσική μπούρδα, αλλά νομίζω ότι με καταλαβαίνεις...

13/3/07 9:55 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Σου άρεσε λοιπόν Χνούδι :))


3 parties σε καταλαβαίνω... Και ξέρω τι εννοείς.
Δεν το παίρνω ως μεταφυσική μπούρδα!

13/3/07 3:04 PM  
Blogger CAESAR said...

είναι πάντοτε ενδιαφέροντα τα ψυχολογικά στριπτίζ κι από την περιγραφή σου καταλαβαίνω ότι θ' αναγνωρίσουμε πολλά κρυμμένα στοιχεία του εαυτού μας ;))

14/3/07 10:03 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Είναι σχεδόν σίγουρο αυτό Κάιζερ!

15/3/07 10:45 AM  
Blogger kuv said...

Επειδή νομίζω οτι καταλαβαίνω ακριβώς αυτό που θες να περιγράψεις, ψήνομαι πολύ άσχημα να δω την συγκεκριμένη ταινία (ούτως ή άλλως την είχα στα υπόψη)...

Άλλα ένα άλλο κομμάτι, διστάζει/φοβάται να αντικρύσει μερικά άσχημα πράγματα...

Εν ολίγοις, ήταν κάθαρση ή ψυχοπλάκωμα; :)

15/3/07 12:26 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Dear Kuv welcome!
Εάν θέλεις μια απάντηση, στα στενά όρια αυτού που με ρωτάς... στο τέλος έρχεται η Κάθαρση.
Μην ανησυχείς, δεν θα κόψεις τις φλέβες σου :) αξίζει να τη δεις

15/3/07 12:42 PM  
Blogger Despoths said...

Η συντέλεια του κόσμου είναι κοντά! Μετανοήστε ! …Βασκανίες , εξομολογήσεις ,πάθη στο blog που θα σας ανοίξει τα μάτια

15/3/07 11:05 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Δεσπότη... βοήθειά σου

15/3/07 11:15 PM  

Post a Comment

<< Home