Saturday, May 19, 2007

λέξεις αγριόχηνες


Ενώ η ψυχή μου είναι φωτεινή σαν ηλιόλουστο δωμάτιο με θέα απ’το παράθυρο λιβάδια & λίμνες, τέτοιες μέρες μουντές βροχερές, όπως η σημερινή, μεταμορφώνεται σε δωμάτιο σπιτιού σε χώρα του αρκτικού κύκλου, με αχνό το φως από λάμπα κηροζίνης.

...με το χαμόγελο σου να είναι αληθινό
όσο και το βλέμμα σου,
να πάρεις τα χέρια μου μέσα στα δικά σου,
να φιλάς τα χείλη μου,
και εγώ να σου δαγκώνω το πιγούνι,
θα σε κάνω μπάνιο,

να με λούζεις,
να με χαιδεύεις,
να κάνουμε έρωτα πριν ανοίξουμε τα μάτια μας,
κάθε πρωί,
τις νύχτες να κοιμάσαι μέσα μου,
να μ'αγκαλιάζεις γύρω από τη μέση,
θέλω να τρέχουμε στους δρόμους,
και να κοιτάμε μέσα σε σπίτια από μισάνοιχτα παραθυρόφυλλα,
ανθρώπους, πίνακες, βιβλία και φωτογραφίες,
να ακούμε μουσικές,
να βλέπουμε ταινίες,
θα βάφουμε τους τοίχους μας πράσινους και πορτοκαλί,
θα φτιάχνω κεικ σοκολάτας και στρούντελ με κρέμα,
να ψήνεις τους ελληνικούς,
βόλτα στο δάσος δίπλα σε μια λίμνη,

στη θάλασσα σε βραχώδη ακρογιάλια,
να ταξιδεύουμε,

να με παρασύρεις,
και να μου γελάς,
θα σου γελάω και’γω,

θα σε παρασέρνω,
και θα μιλάμε,
θα τσακωνόμαστε

και θα βρίσκουμε λύσεις,
να σου χαιδεύω το πρόσωπο,
να γλείφεις το λαιμό μου,
....και ακόμη χίλια πράγματα.

Θα γίνουν; κάποτε...

Τότε, εκείνη τη μέρα, γύρισα τη πλάτη μου σε ότι είχα νιώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατάπια πάλι το κλειδί μου ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά πίσω μου και μπήκα σ'ένα ταξί για να φύγω πολύ μακριά...
Οι λέξεις που φώλιαζαν καιρό στο μυαλό μου, έγιναν αγριόχηνες και πέταξαν σε άγνωστους τόπους.

Νομίζω πως η φράση «είμαι ερωτευμένη μαζί σου» πέταξε δυνατά, πρώτη απ'όλες σαν την Άκα από τις "Περιπέτειες του Νιλς Χόλγκερσον".
Ίσως κάποτε να επιστρέψουν σαν αποδημητικά πουλιά για να τις χαρίσω εκεί που πρέπει.

31 Comments:

Blogger CAESAR said...

Υπέροχες εικόνες με την εναλλαγή της ψυχικής διάθεσης !
Ίσως κάποτε, στο μέλλον να μπορούμε να το πραγματοποιούμε κιόλας, ταυτόχρονα με την σκέψη :)

Στους όμορφους στίχους σου, προσθέτω & μερικούς από την Αφροδίτη Μάνου:

Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

20/5/07 12:26 AM  
Blogger dr.Uqbar said...

Οι αγριόχηνες έρχονται κάθε χρόνο αγαπητή μου. Δεν ξέχασαν ποτέ κανέναν.
Όπως ο φίλος μας ο Νιλς.

Όμορφες λέξεις πράγματι. Είχαν φτερά εξ αρχής.

20/5/07 11:08 AM  
Blogger Tradescadia said...

Πανέμορφο. Και ταξιδιάρικο. Και τόσο πονετικό...Θα ξανάρθουν οι αγριόχηνες, πού θα πάει...Άαααααακααααααα! (Θυμάσαι;)

20/5/07 11:37 AM  
Blogger Dawkinson said...

οι αγριόχηνες πάντα επιστρέφουν. αρκεί να ξέρεις πού να τις περιμένεις. ειλικρινά.

20/5/07 11:42 AM  
Blogger doratsirka said...

Απλώς προσοχή στο βλέμμα, θα προσέθετα κι εγώ. Να είναι καθαρό, να μην το έχει συντρίψει ο πόνος.

ΥΓ: τόσο οικείο το αίσθημα δεσποσύνη...

20/5/07 11:49 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Κάιζερ όταν το άκουγα μικρή από τον Βασίλη δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με πονούσε αυτό το τραγούδι. Τώρα ξέρω.


Δόκτωρα μου καλημέρα,
θα ήθελα να ήμουν ο Νιλς, για να ξαναγύριζαν αυτές οι λέξεις, να ξαναφωλιάσουν μέσα μου.
και το υπόσχομαι τότε θα τις πω...


Tradescadia! αν θυμάμαι λέει!


Miss Dawkinson,
όμορφη ευχή. Μάτια κλειστά, ψυχή ανοιχτή. Αυτό καλή μου..


Doratsirka το βλέμμα μου είναι ενστικτώδες πάντα. Η ψυχή μου ναι, είναι ακόμη καθαρή. Ο πόνος πάντα περνάει. Καλώς ήρθες και από μένα!

20/5/07 1:08 PM  
Blogger Sigmataf said...

Κυρίες και κύριοι.........

Η αυτού ΤΕΡΑΣΤΙΑ φιγούρα που ακούει στο όνομα SaV!

Χαμογελάστε(και να μην το κάνετε)
αυτή θα βρει τον τρόπο της.

Τα με-λέ.
Χάλκινα ποτισμένα με ψευδάργυρο, ανθρωπάκια.

Μπράβο σου φιλαράκι.
Μπράβο σου.

20/5/07 2:22 PM  
Blogger Attalanti said...

Αν είσαι σπίτι χτισμένο στο Νότιο Πόλο, όλοι σου οι τοίχοι κοιτάζουν βόρεια και το ίδιο νομίζω ότι συμβαίνει με την τύχη σου. It may just be around the corner.

20/5/07 5:12 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Sigmataf
γυάλινη σήμερα η SaV φιλαράκι..
περιμένω τον ήλιο

φιλιά :x


Attalanti
where is this corner.. exactly?

20/5/07 9:14 PM  
Blogger Ghost-hunter-gr said...

Πόσο ωραίο...

Αλλά...

:(

20/5/07 9:58 PM  
Blogger industrialdaisies said...

Όπως και τα πουλιά, οι λέξεις επιστρέφουν εκεί που μπορούν να φωλιάσουν για να γεννήσουν... Την ελπίδα και τη συνέχεια...
Φιλί!

20/5/07 10:30 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Hunter...
αυτές τις μέρες :(
σύντομα ελπίζω και πάλι έτσι :)


IndustrialDaisies και'γω το εύχομαι. Να ξανάρθουν στη φωλίτσα τους, μέσα μου.
Φιλί και από μένα!

20/5/07 11:48 PM  
Anonymous αργυρένια said...

Με ανατρίχιασες πρωί πρωί.

21/5/07 11:13 AM  
Blogger Angel Vs Life said...

poooo,
ponese auto...

21/5/07 12:07 PM  
Blogger unlearn... said...

(Αρκεί να μην επιστρέψουν στο ίδιο πρόσωπο και με σφαλιάρα στη μάπα υποψιαστείς οτι ίσως και να γύρισες την πλάτη και να έφυγες πολύ βιαστικά τελικά...)
Ουφ δεν ξέρω...Πολύ όμορφο και γλυκό το κείμενο δεσποσύνη.Αληθινό :)

Κι εμείς όμορφοι είμαστε όμως και δε μασάμε!

Λαλαλαααα.... :)

21/5/07 2:08 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Αργυρένια καλώς μου ήρθες.
Ανατρίχιασες; Φαντάσου εμένα που το ζούσα...


Angel.. πολύ


Unlearn μου γλυκό κοριτσάκι έφυγα όχι βιαστικά, αναγκαστικά.
Δεν θα επιστρέψουν στο ίδιο πρόσωπο, άλλωστε ποτέ δεν του το είπα.
Σε φιλώ!

21/5/07 6:33 PM  
Blogger doratsirka said...

Στείλτε μου μέηλ :) Βρήκα τον καλλιτέχνη.

21/5/07 9:04 PM  
Blogger Desposini Savio said...

dora!!!! φιλί

21/5/07 10:08 PM  
Blogger Paranoia said...

Κάποιες φορές χρειαζόμαστε να αυτοπυρποληθούμε με χίλους τρόπους, για να μην κάμψει η προσμονή τις αντιστάσεις μας

Τα σέβη μου Savio
κι αν δεν ξανάρθουν?
θα πει πως οι φωλιές τους βρήκαν άλλους νοικοκυραίους

22/5/07 1:34 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Paranoia ναι.
Και αν δεν ξανάρθουν;
Μάλλον θα γεννηθούν νέες λέξεις μέσα μου, για έναν άλλο άνθρωπο.

22/5/07 7:52 AM  
Blogger weirdo said...

Φυσικά και θα γίνουν, savio μου..:)
Πολύ-πολύ-πολύ γλυκό...............!

22/5/07 10:49 AM  
Blogger 3 parties a day said...

Δεν έχω καμία αμφιβολία πως θα επιστρέψουν. Ίσως στη Βαρκελώνη...
(Και μια που είπα Βαρκελώνη: Να πάτε να φάτε στο Κομέρς 24. Οι πιο περίεργες τάπας που έχεις φάει ποτέ. Καμία σχέση με οτιδήποτε ήξερες ως τώρα. Αλλά να κλείσετε εγκαίρως τραπέζι. Το περιβάλλον και ο κόσμος αξίζουν επίσης τον κόπο)

22/5/07 11:05 AM  
Blogger BeBe said...

Πάντα επιστρέφουν. Είτε τα περιμένουμε, είτε όχι.Την καλημέρα μου, όμορφο το κείμενό σου :)

22/5/07 11:25 AM  
Blogger Alex A. said...

"Ίσως κάποτε να επιστρέψουν σαν αποδημητικά πουλιά για να τις χαρίσω εκεί που πρέπει."
Στο εύχομαι, ειλικρινά! Υπέροχο το ποίημα.

22/5/07 2:16 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Weirdo μου γλυκό μου. Έτσι! Αισιόδοξα...

3parties! μ΄αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι (στο'χω ξαναπει έ;)
Θα μάθω από τον φίλο μου εκεί, στάνταρ θα γνωρίζει το μέρος και φυσικά θα του πω να μας κλείσει τραπέζε all-together. Έλα και'συ :)

Bebe καλώς τη! σ'ευχαριστώ για τον καλό λόγο!

Alex a! Και έλεγα πότε θα έρθει... σ'ευχαριστώ για την ευχή. μουτς & γουέλκαμ

22/5/07 10:03 PM  
Blogger IdentityCafe said...

Σαβιο
Πραγματικα ωραιο ποστ...
(ομολογω οτι μετα απο καιρο μου αρεσε τοσο κειμενο απο το D.S. αλλα ετσι ειναι αυτα!)

Ειχα πολλα χρονια να θυμηθω το Νιλς...
:x

23/5/07 6:04 AM  
Blogger Trelofantasmeni said...

Γιατι κοπέλα άδοξο τέλος σε μία τόσο όμορφη σχέση..?

23/5/07 4:14 PM  
Blogger anastasio said...

o erotas o alithinos exi pantote ftera kai feugei.iparxei monon i anamnisi tou.oi xines tha girisoun.oxi omos ki autos.pantos mpori na iparji ki allos .nai.theli dinami,na anteksis pali.pio poli auti ti fora.tora tha kseris pos ine na petas kai tha kseris kala oti ki esy tha fygis.an exis genithi gia na to zis ok,an oxi ,oxi.ksero.ise poli erethistiki sto grapsimo,me ftiakses giati ,ksero.

17/7/07 5:59 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Anastasio ναι "this is"...
Ο έρωτας πετά και χάνεται και ξανάρχεται. εγώ είμαι εδώ. αλλά το μέσα μου αλλάζει με ρυθμούς θύελλας ώρες ώρες.

με διαβάζεις υποθέτω.. σ'ευχαριστώ, διάβασα ότι έγραψες στη Tradescadia, αν και θεωρώ υπερβολικό το καλό σχόλιο σου για τον τρόπο έκφρασης μου στα κείμενα. δεν πειράζει. μου άρεσε, γιατί μ'αρέσει η υπερβολή σε στιγμές.

ερεθιστικά γράφω; μάλλον παράξενα ζω, γι'αυτό..

17/7/07 2:45 PM  
Blogger anastasio said...

O dromos tis iperbolis odhgei sto palati tis sofias.(w.Blake)
oso gia to erethistiko ,nai.auto to kimeno exei kabla,etsi opos tin ennoo ego omos.kai episis polles fvtografies me leptomeries apo anthropina akra kai xromata pou deixnoun paixnidi me tis aisthisis.auto mou erese.auto mou aresei.ta kimena sou den ine lirika ,omos myrizoun,an me pianis.

18/7/07 5:04 AM  
Blogger Desposini Savio said...

ναι σε καταλαβαίνω, όπως και να΄χει σ'ευχαριστώ και πάλι...

αυτό το κείμενο έχει γραφτεί καιρό μετά από ότι έζησα.
μου αρέσει όχι να αναπολώ τις στιγμές, αλλά να τις φέρνω στο νου, να τις ζωντανεύω, γιατί απλά θέλω να τις ζω ξανά. μπορεί διαφορετικά, αλλά ξανά. το κάνω σαν να μην πρέπει να ξεχάσω. δεν πρέπει να ξεχάσω.
και δεν είναι τελικά ο "άλλος" άνθρωπος, είναι εκείνη η στιγμή, η εικόνα, το άγγιγμα, η μυρωδιά όπως λες. αυτά είναι δικά μου.
άλλωστε και'γω με τη "μυρωδιά" έχω θέμα..

18/7/07 4:27 PM  

Post a Comment

<< Home