Thursday, March 22, 2007

For instanse


Σχολείο τελείωσα στη Γκράβα. Ναι, στο γνωστό κολλέγιο τις οδού Πασσώβ & Ταυγέτου.
Είχε έρθει το σωτήριον έτος 1995. Έδινα για τελευταία φορά (το’χα ορκιστεί στον εαυτό μου) Πανελλαδικές. Τη προηγούμενη χρονιά τα είχα σκατώσει καθότι αντί να διαβάζω τις νύχτες, έβλεπα μπάλα. Ήταν το Μουντιάλ και προτιμούσα να παρακολουθώ τον κοκκινοτρίχη με «ημισκούμπριο» μούσι Ελληνοαμερικανό Alexi Lalas και τον Έλληνα Νιόμπλια να βαράνε κόρνερ.
Έτσι, το 1995 διαβάζω όλο το βράδυ Ιστορία με τρέλα. Εννοείται πως δεν βλέπω τιβι, δεν νυστάζω αφού πίνω και το θαυματουργό ρόφημα «φραπέ με ασπιρίνη» και είμαι σαν να έχω πάρει αμφεταμίνες. Ή έτσι νομίζω τέλος πάντων. Ξεφυλλίζω μονορούφι το βιβλίο της Ιστορίας σαν τον Flash Gordon, αφού έπρεπε μέχρι το ξημέρωμα να μεταμορφωθώ σε ένα εξωτικό παπαγαλάκι για να γράψω εξετάσεις (γ@μ# την παιδεία μας μέσα..).
8 παρά το πρωί, κατηφορίζοντας σ’ένα πάρκο στο δρόμο προς το σχολείο, σκάει μύτη το τρελοκομείο, ο συμμαθητής μου ο Π. καβάλα στο παπί του. «’Ελα ανέβα, πάμε σχολείο» μου λέει. Ανεβαίνω και’γω.
Τον Π. σε όλη τη διαδρομή τον έχει πιάσει μια ασσύληπτη λογοδιάρροια, ήταν που ήταν μόνιμα για δέσιμο, πήγαινε και δεν πήγαινε και το παπί, πατάει απότομα φρένο που ούτε αυτός ήξερε γιατί. Και φεύγουμε στον δρόμο σαν καρπούζια από ντάτσουν.
Εκτός από γρατζουνιές στους αγκώνες, μας έχει πιάσει νευρικό γέλιο. Και καλά εγώ (και σήμερα που έφαγα τη σαβούρδα μου στο δρόμο λόγω βροχής πάλι γέλαγα). Έχω πιει και το τσίφτικο φραπέ ασπιρίνη-αμφεταμίνη και δεν θέλω πολύ για να πατήσω τις τσιρίδες. Ο Π. γελάει όμως εκνευριστικά παρατεταμένα.
Ξανακαβαλάμε το παπί κακήν κακώς και φτάνουμε. Πριν μπω στην αίθουσα μου ο Π. σκύβει και μου λέει «βασικά έχω πάρει κόκα!». Βασικά, εγώ έμεινα κόκκαλο μόλις το άκουσα. «Είσαι βλαμένος, πως θα γράψεις;». «Καλή επιτυχία» μου λέει κλείνοντας το μάτι και φεύγει για την αίθουσα του.
Λίγα λεπτά πριν αρχίσουν οι εξετάσεις η μύτη μου άρχισε να αιμορραγεί. Προφανώς ο μοναδικός συνδυασμός μαγικού φραπέ και άγχους επέφερε τις συνέπειες (συν το ότι κατάφερα να κοιμηθώ το πρωί της επόμενης μέρας). Τελικά Ιστορία γράψαμε 19,3 και 19μισό, έκαστος.
Θεωρώ ότι ο Π. εκείνη τη μέρα πρέπει να έκαψε μερικές χιλιάδες εγκεφαλικά κύτταρα. Εγώ μερικές εκατοντάδες. Ειλικρινά, αμφιβάλλω αν θα θυμάται καν το γεγονός μετά από τόσα χρόνια. Ήταν σε μόνιμη κατάσταση παροξυσμού τότε.
Ο Π. ζει στη Βαρκελώνη τη τελευταία 5ετία. Πριν λίγους μήνες που τον συνάντησα τυχαία σ’ένα στέκι ποτοκατάνυξης, χαρήκαμε πολύ εγώ & η φίλη μου, γιατί είναι παιδί μες στη χαρά και θα μας περπατήσει με ευχαρίστηση ανάμεσα στα κτίρια του Gaudí, αν βρεθούμε ποτέ στα μέρη του. Έτσι μας είπε, χαμογελώντας.
Τιμητικά το ποστ συνοδεύεται από τη φώτο μιας ταινίας μικρού μήκους που έχει γυρίσει ο Π. εδώ στην Ελλάδα, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη.
Η αφορμή του ποστ ήταν μια άλλη, σχολική φωτογραφία που βρήκα. Η ανάμνηση των τελευταίων σχολικών μου ημερών με έκανε και γέλασα παρατεταμένα. Το παρελθόν αναδύεται οσάν Νέσυ από τη λίμνη του Λόχνες ώρες ώρες, χαριτωμένα!

32 Comments:

Blogger Angel Vs Life said...

kalimera,
den pisteva pote pos tha petyxo kopela pou na xerei kai alexi lalas kai nikos nioplias. den yparxeis!!! :o)

23/3/07 11:39 AM  
Blogger 3 parties a day said...

Και μετά σου λένε τα ναρκωτικά καταστρέφουν τον άνθρωπο... Άκου 19 έχοντας πάρει κόκα!Formidable!
Όσο για το φραπέ και την ασπιρίνη, δεν το είχα ξανακούσει. Μήπως κόβει και την όρεξη κιόλας όπως οι αμφεταμίνες; (Έχω τσακίσει τις σοκολάτες τελευταία και ψάχνω για μια μαγική συνταγή που θα εξαφανίσει τα περιττά κιλά...)

23/3/07 12:26 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Κι όμως υπάρχω αγαπητέ Angel! Αν και μη νομίσεις ότι θυμάμαι και κανέναν άλλον από τότε...α, ίσως και τον ντοπαρισμένο Μαραντόνα.

3 parties, μη δοκιμάσεις ΠΟΤΕ το σούπερ φραπέ. Άστο καλύτερα!
Μυαλό κουκούτσι η Σάβιω στα παιδικάτα της... ;)

23/3/07 3:08 PM  
Blogger celsius33 said...

Πολύ αστείο ποστ.Σούπερ!! Και σαν φοιτήτρια τα ίδια έκανες?

23/3/07 3:49 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Όχι Celsius διότι τελικά δεν πάτησα ποτέ το πόδι μου στη σχολή που πέρασα :p
Πίστεψε με, δεν χρειάζεται να είσαι φοιτητής για να κάνεις βλακείες!

23/3/07 3:59 PM  
Blogger dr.Uqbar said...

Πανέμορφο...
Είναι ωραίες αναμνήσεις αυτές!

23/3/07 4:26 PM  
Blogger Paranoia said...

χτεσινές μόλις δεν φαίνονται? κι ας πέρασαν τόσα χρόνια!

23/3/07 6:36 PM  
Blogger IdentityCafe said...

:) To post sou kindyneuei na thewrithei ws drug promotion.
An einai na pairneis koka kai na grafeis 19, na zeis sth Barcelona kai na gyrizeis tainies tha ginoume oloi drug addicts tote!
:)

Kapoio lako exei h fava :)

Gia ta coctail sas den exw apopsh :)
:x

23/3/07 6:55 PM  
Blogger Καπετάνισσα said...

Μωρέ...
Δεν ήτανε τα καλύτερα αυτά;
Όχι, ε;
Τα καλύτερα έρχονται λες;
Ξέρω και γω γαμώτο...

Ανθοβολούν τα χρόνια μες στη σκέψη! Κι οι μυρωδιές που σκορπάνε γύρω, ίδια δακρυγόνα!

23/3/07 7:00 PM  
Blogger pastaflora said...

το βράδυ πριν τις πανελλαδικές είδα στον ύπνο μου ένα από τα θέματα των πανελλαδικών (!!!). το έκανα σκονάκι στο θρανίο κι έτσι πήρα εκείνο το μνημειώδες 8...
αντί για σούπερ φραπέ έπινα Μίλκο. Πολλά μίλκο. Εξού και τα 5 κιλά που έβαλα μέσα σε ένα μήνα. κι όλα αυτά για να περάσει κανείς από τη μηχανή του κιμά που την έχουν βαφτίσει "πανελλαδικές". Παλιοζωή!

23/3/07 7:03 PM  
Blogger Tradescadia said...

Από τα καλύτερά σου!

23/3/07 7:16 PM  
Blogger Εντροπια said...

Ωραίες αναμνήσεις δεν περνάνε πολύ μα πάρα πολύ γρήγορα τα εφηβικά χρόνια ; Βέβαια οι αναμνήσεις και τα στρες θολώνουν και μένουν μόνο τα καλά, αλλά αυτά τα χαίρομε διπλά

23/3/07 8:32 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Δόκτωρα μου! Όχι απλά ωραίες, ΓΑΜΑΤΕΣ!

Paranoia κάποια σκηνικά μου έχουν βιδωθεί μέσα στο μυαλό, δεν νομίζω να τα ξεχάσω ποτέ.

Identity! Καλή φάση το κοκό, σίγουρα διεύρυνε τους πνευματικούς ορίζοντες του φίλτατου Π.
Όσο για το κοκτέιλ, εάν, λέω εάν για κάποιο "πολύ συγκεκριμένο λόγο" δεν θες να κοιμηθείς κάποιο βράδυ φτιάξτο :))) Με μισή ασπιρίνη παρακαλώ!

23/3/07 8:32 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Καπετάνισσα κι αυτά που γράφεις δακρυγόνα είναι...

Pastaflora εμένα τα μίλκο μου προκαλούνε στομαχικές διαταραχές. Αν είχα πλακώσει τα μίλκο εκείνη τη μέρα θα'χα πάθει μεγάλη ζημιά σου λέω....
υ.γ. ελπίζω να τα "έκοψες". Έχουν πολλά συντηρητικά! :)

Tradescadia :x

Εντροπια τα χαίρομαι και΄γω!

23/3/07 8:50 PM  
Blogger CAESAR said...

τουλάχιστον στην ιστορία πήγαμε πολύ καλά ;))

23/3/07 9:47 PM  
Blogger veloz said...

εγω ακόμα εξεταστικές έχω και ακόμα καφέ δεν πίνω..άσε που προτιμω τα depon.. λες αυτο να κάνω λάθος??
απίθανο ποστ!!

24/3/07 1:29 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Κάιζερ :)

Καλώς τη Veloz! Κάνεις τη καλύτερη δουλειά... και εγώ που έπινα το χημείο τι κατάφερα!?!

24/3/07 9:40 AM  
Blogger Alkyoni said...

πόσο πίσω με γύρισες!!!
τότε ανακάλυψα τί κάνει ο φραπέ σκέτος,χωρίς ζάχαρη και ασπιρίνη....
διάβασμα 3 φορές έγραψα -ΕΓΡΑΨΑ- όχι έλεγα απ έξω το βιβλίο της ιστορίας...για "γούρι" βρήκα την σχολική ποδιά που είχε ήδη καταργηθεί και την φόραγα...μετά από καιρό έμαθα πως οι υπόλοιποι συμμαθητές μου νόμιζαν πως το έκανα για να τους τη "σπάσω"...
άγχος πως ΔΕΝ ήξερα τίποτε..
το καλύτερο απ όλα το άγνωστο κείμενο των αρχαίων που τυχαία διδαχτήκαμε στο φροντιστήριο,αλλά ως ένδειξη συμπαράστασης τρομάρα μου, βγήκα από την τάξη επειδή ο καθηγητής έβγαλε μια φίλη μου άδικα έξω,καθίσαμε του κάναμε μόνες συντακτικό και μετάφραση, βλέπουμε ποιό έπεσε στις εξετάσεις κοιταχτήκαμε γελούσαμε σαν χαζές στην αίθουσα.....αποτέλεσμα όλοι οι βαθμοί 19-20 συνολικό 19,5
Με την ιστορία να συμφωνήσω παπαγαλία (τίποτε δεν θυμαμαι τώρα) όχι όμως με έκθεση κι αρχαία,κυρίως έκθεση
Α ναι και το μαγικό φραπέ με ασπιρίνη το ανακάλυψα άθελά μου εν αγνοία μου,φοιτήτρια πια διαβάζοντας κι έχοντας πονοκέφαλο...και ξαφνικά βρέθηκα να χορεύω μόνη μου στο δωμάτιο το dance me to the end of love
αχμ.. μετά μου εξήγησαν
Συγνώμη για το σεντόνι.. ξυπνάς αναμνήσεις
καλημέρα
φιλιά
:)

24/3/07 10:23 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Γουστάρω να δω Αλκυόνη με σχολική ποδιά! Τώρα με γύρισες εσύ 25 χρόνια πίσω...
μια χαρά το σεντόνι... έστρωσε!

24/3/07 9:13 PM  
Blogger Disposition21 said...

Γεια :) Ωραία η ιστορία σου! Κι εγώ Γκράβα πήγα, στο 1ο λύκειο! Τελείωσα όμως το 2002. Εσύ σε ποιό λύκειο ήσουν;

25/3/07 1:00 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Γειά σου disposition21.
Δίπλα ήμουν, στο 2ο.
Πως βρέθηκες στη Ρωσία καλέ...;

25/3/07 1:21 AM  
Blogger Desposini Savio said...

άσε, διάβασα σχόλιο στο ποστ σου.
Ε ρε χιλιόμετρο για το Ρωσάκι...
:)

25/3/07 1:23 AM  
Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

ολα καλα αλλα δε ξερω γιατι με χαλασε η κοκα και το φραπε με την ασπιρινη..εγω να φταιω??το οτι μεγαλωσα λες??

25/3/07 6:49 PM  
Blogger Disposition21 said...

Πολλλά χιλιόμετρα λέμε!
Μην μου πεις ότι είχες στα μαθηματικά τον Γκανά;!
Στο 2ο πήγαινε κι η αδερφή μου, τελείωσε το 97. Πέννυ την λένε, μήπως την ξέρεις; :)
Ήταν από τότε διευθυντής ο Βαβουρανάκης;

25/3/07 9:37 PM  
Blogger zoi20 said...

Φοβερή ιστορία!
Μόνο που θυμήθηκα τις εξετάσεις κ με έπιασε ένα άγχος!
Τι βλακεία ιστορία δέσμης ήταν εκείνη! Κ δεν θυμάμαι κ πόσο έγραψα. Δεδομένου ότι πέρασα στο πάντειο, όχι κ πολύ καλά υποθέτω...

26/3/07 3:07 AM  
Blogger Sigmataf said...

Σφάζοντας κόκορες γράφεις 19.

Έι ας το διαβάσουν τα μαθητούδια όλου του πλανήτη!

Ναι.............

με 50 ευρώ και λίγες εισπνοές νά και το 19.


ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ!

σαβ.
Μου αρέσει η ματιά σου στο χθες.

Σαν να ήμουν εκεί.

26/3/07 3:39 AM  
Blogger Desposini Savio said...

Φεγγαροαγκαλιασμένη φταίει που δεν το βλέπεις λίγο χαλαρά :)

Disposition21, εγώ τελείωσα το '93, οπότε δεν ξέρω και τη Πένυ. Τότε ο Βαβουρανάκης ήταν απλά καθηγητής. Εμείς είχαμε τη "Μπαρμπαρέλα" τη "λύκαινα", έτσι λέγαμε την λυκειάρχη μας. Επώνυμο δε θυμάμαι!!!

Ζόι21 thanks! καλημέρα! Μια χαρά έγραψες, εγώ πέρασα επαρχεία και δεν πήγα και ποτέ τελικά..

A ρε Σίγματαφ, αν είμασταν συμμαθητές θα'χαμε μαζί φάει πολλές σαβούρδες στο δρόμο.
Είμαι σίγουρη γι'αυτό :p

26/3/07 9:38 AM  
Blogger kuv said...

Πάντως όντως κάποιον λάκο πρέπει να έχει η φάβα. 19άρια και κόκες δεν μου πάνε μαζί :) Μήπως κέρασε κάτι ο φίλος σου τους εξεταστές και του το χάρισαν το 19αράκι; :Ρ

Πάντως, απολαυστική η αφήγηση, με έκανε να χαμογελάσω, δεν θα πω ψέμματα! Και θέλει ταλέντο να συνδυάσεις έτσι ευχάριστα, σαβούρδες με παπάκι, άγχος εξεταστικής, κόκες και αιμορραγίες. Αν και με το 'άγχος' δεν μπορώ να πω οτι μπορώ να κάνω sympathize: τρια χρόνια στο Λύκειο, μια μέρα δεν πήγα διαβασμένος :Ρ

Καλημέρα-καλή εβδομάδα

26/3/07 11:46 AM  
Blogger Στέφανος said...

Αυτά είναι που θυμόμαστε Δεσποσύνη μας.
Αυτά μας αλατίσανε την ζωή.

Καλή σου εβδομάδα

26/3/07 12:18 PM  
Blogger Desposini Savio said...

Που είσαι βρε Kuv?? :))))

Στέφανε τα καλύτερα έεεεερχονται!!!

26/3/07 7:46 PM  
Blogger Shades said...

Πω πω ντροπή καλέ.. δεσποσύνη μου κι εγώ που νόμιζα πως τελείωσες τις καλόγριες..
Και μια ανακοίνωση τιμής ένεκεν για το ποστ σου που τόσο μου άρεσε.
«Φίλοι blogger μην παίρνεται ναρκωτικά ΔΕΝ φτάνουν για όλους».

26/3/07 10:03 PM  
Anonymous Βουκεφάλας said...

Το σχολείο δε μου άρεσε καθόλου και δε θα μου λείψει ποτέ. Οι πανελλαδικές είναι μια περίοδος που προτιμώ να μη θυμάμαι. Πόσο χαίρομαι Δεσποσύνη που ένα τέτοιο πρωινό είχες μια τόσο αναζωογονητική εμπειρία! ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ post, χίλια μπράβο!

ΥΓ. Της λύκαινας το όνομα δεν το θυμάμαι, αλλά θυμάμαι να μας λέει κάθε χρόνο στη γιορτή του Πολυτεχνείου "Αυτά είναι ψέμματα, μην τα πιστεύετε". Λες να έπινε κι εκείνη φραπέ με ασπιρίνη;

28/3/07 5:16 PM  

Post a Comment

<< Home